Ég á heima uppi á sviði

Haustar

Thu, 18 Aug 2011 11:38:27 GMT

Um helgina síðustu gerði ég ýmsilegt nýtt. Á föstudeginum átti Dagný afmæli og var partýið haldið á Faxaflóa þar sem gestir gátu spreytt sig á sjóstangarveiði. Menn voru með ýmsar taktíkir, sumir létu önglana liggja ofarlega meðan aðrir rökuðu botninn. Þá voru sumir sem kipttu taktfast í sínar stangir með góðum árangri auk þess sem einn gesturinn, Steinþórsdóttir, veiddi vænan makríl á engum tíma með því að einu að halda í stöngina.

Eftir að glás af fiski hafði verið veidd sem samanstóð af nokkrum þorskum, makrílum og ufsa, voru herlegheitin grilluð um borð og gestum boðnar kræsingar. Sumir gestanna tóku hraustlega til matar síns enda höfðu menn aðeins fengið sér vott í þónokkurn tíma.

Var þetta hin skemmtilegasta og heilbrigðasta skemmtun. Á laugardeginum fór ég í húsdýra og fjölskyldugarðinn ásamt Dagnýju, Karen og babys og frænkum mínum þremur. Á leiðinni þangað var ég að ræða við frænkurnar um húsið sem ég byggi í. Sagði ég þeim frá ráðahagi á miðhæð og sagði svo til einföldunar að á efstu hæð byggi bara venjuleg fjölskylda. Þá svaraði sú sem er 10 ára: "Það er ekki til neitt sem heitir venjuleg fjölskylda"

Og þá sló það mig. Ég, eins og svo margir sjálfsagt, er dálítið föst í því hvað er venjulegt, án þess að hafa fordóma fyrir einu eða neinu. En mér fannst svo flott að sjá skilning barns á heiminum. Fordómalaus. Það er ekkert fjölskylduform réttara en annað. Mér finnst ég hafa lært dálítið af henni þennan dag.

Að kvöldi laugardags fór ég í kórpartý með Vocal Project, sem er nýr kór undir stjórn Matta Sax. Rosalega gaman og ég fann að ég saknaði þessi eiginlega að syngja. Þegar líða tók á kvöld var stefnan tekin á miðbæinn. Ég fór í fyrsta skipti á bar 11, sem er núna i gamla alþjóðahúsinu. Staðurinn kom mér á óvart á margan hátt. Í fyrsta lagi var hann snyrtilegur að innan. Skemmtilega málaðir veggir með rósum og fleiru minnti mig eiginlega á tattústofu. Mjög skemmtilegt. Í öðru lagi var fólkið á staðnum ekki jafn mikið emo og sveittir rokkarar og ég hafði séð á öðrum rokkbúllum. Nú í þriðja lagi var tónlistin bara mjög skemmtileg, tónlist sem ég hlusta á og myndi flokka sem bara létt rokk. Ekkert dauðarokk um dauða ketti eða það að skera fólk á háls. Niðurstaðan: Ekki ólíklegt að ég komi aftur. Steinþórsdóttir og systir Ásgeirsdóttir: Skora á ykkur.

Árás kvikindanna

Tue, 29 Mar 2011 15:45:40 GMT

Nýlega fann ég skordýr á svefnherbergisgólfinu mínu. Það fyrsta sem ég gerði var að sjálfsögðu að æpa uppyfir mig og hoppa upp í rúmið. Eftir að hafa róað mig niður ákvað ég að nálgast hinn nýja og óboðna gest. Um var að ræða þriggja sentimetra langt kvekendi með gríðarlega langa fálmara, 12 fætur hvoru megin og einhverskonar klær á endanum. Blessunarlegar var skepnan dauð, en samt var ég dauðhrædd meðan ég mokaði henni ofan í tóma flösku. Næst velti ég því að sjálsögðu fyrir mér hvers konar dýr væri um að ræða og, það sem mikilvægara er, þar sem þessi dýr eru sjaldnast einbúar, hvar eru vinir þínir? Það fór um mig hrollur þegar ég hugsaði til þess að á kvöldin gæti íbúðin verið undirlögð skordýrum sem væru að skemmta sér, drekkandi blóðið mitt, hafandi hægðir í allar opnar matarumbúðir og - = börn undir 12 ára aldri ekki lesa lengra = -, eðlandi sig á koddanum hjá mér. Þar sem ég er aðeins mannleg verð ég víst að sofa. Því fór ég að velta fyrir mér hvernig ég gæti sofið óhult, vitandi það auðvitað að þessi dýr elska fátt meira en að klifra á sofandi fólki og helst af öllu skríða inn í hvert það líkamsop sem í boði er, hafa hægðir og leggja eggjum og iðandi púpum og ormum. Því enda ég sennilega á því að sofa vafin inn í sellófan frá toppti til táar, með eyrnatappa, klemmu á nefninu og með lítið tesigti í munninum.
Fyrst ætla ég auðvitað að losa mig við hræið af dýrinu. Ekki vil ég láta þessa hersingu halda að ég sé að ákalla þau í stríð, verandi með liðsmann þeirra og njósnara dauðann i hálfslítra plastflösku í glugganum hjá mér.
Svei lífinu á jarðhæð.

Andvaka

Fri, 07 Jan 2011 16:10:35 GMT

Það er margt sem mér liggur á hjarta, bæði skemmtilegt og svo líka frekar alvarlegt. Þar sem oft er gott að nota samlokuaðferðina ætla ég að byrja á einhverju jákvæðu, því næst bomba þessu (hugsanlega) neikvæða og svo loka með einhverju sykursætu.

Nú. Ég ætla því að byrja á orðafræðilegri pælingu. Orðið að þessu sinni er "andvaka". Í daglegu máli er hér átt við það leiðigjarna ástand að geta ekki sofið að nóttu til. En sé orðið klofið í sundur er það annars vegar forskeytið "and" þ.e. öfugt við, og svo hins vegar "vaka". Anti-vakandi sem sagt. Þetta er því í hrópandi ósamræmi við raunverulega merkingu orðsins. Nærtækara væri að segja að einhver sem væri meðvitundarlaus eða alveg stein-sofandi væri andvaka eða nota orðið um einhvern sem t.d. leiðist svo mikið í tíma að hann sé í raun anti-vakandi. Í sinni tærustu mynd er það að vera vakandi einmitt andstæðan við það að vera sofandi.

Jæja en þá kemur að þessu alvarlega. Þessir undarlegu fugla- og fiska dauðar eru alveg að fara með mig! Hljómar einstaklega mikið eins og söguþráður í geimverumynd. Þeir eru þarna úti að fylgjast með okkur mönnunum. Við lifum á miklum tímamótum í sögunni, aðeins sekúndur af okkar fullkomlega skeytingarlausa lífi eru eftir, og innan stundar munum við vita að við vorum aldrei ein í alheiminum, og ekki einu sinni á þessari jörðu. Þar til annað kemur í ljós verð ég á varðbergi gagnvart vísbendingum um tilvist og nærveru geimveranna.

Svo lofaði ég víst einhverju sykursætu en ætla að láta nægja að minna fólk á að það styttist stöðugt í nýjasta þáttinn af Vampire Diaries.

The Blitz

Mon, 13 Dec 2010 22:20:22 GMT

Jæja þá er maður kominn í jólafrí og eins og ég spáði réttilega fyrir í síðasta bloggi, hef ég ekki lengur áhuga á öllum þessum þörfu verkum sem virtust svo spennandi í prófatörninni. Glætan að ég nenni að raða í myndaalbúm, sortera bókhald eða umpotta plöntum. Nú er ég ífríi.
Nú þar sem ég hef verið svakalega upptekin við bókina og lítið getað gert skemmtilegt ætla ég að vera síðust með fréttirnar. Nýja the place to be er Vegamót á rólegu kvöldi. Átti svaka skemmtilegt kvöld þar um helgina. Fékk mér bara einn bjór, sem var meira að segja á rosalega góðu verði, held 450 kell. Ég er nú fyrst að fatta að það sé skemmtilegt að fara út í einn bjór. (Ætla að fara með næsta sumar Sandra, ég lofa) Allavega, fattaði líka að ég er dálítill Blitz. (HIMYM) Það eru álög sem felast í því að eitthvað klikkað gerist eftir að maður er farinn. Skilgreining af Urban Dictionary:

"The Curse of the Blitz is a phenomenon that occurs whenever a person repeatedly misses something unbelievably awesome by walking out of a room full of people. It is unclear whether the person's presence/absence is the determining factor in these events. What is known is that it is more than just coincidence and the curse can be passed from one person to another."

Þetta á sannarlega við um mig því það er alltaf eins og allir skandalar gerist eftir að ég er farin heim. Takk Rorí fyrir að benda mér á það, nú er ég algjörlega jinxed. En svo gæti það líka verið tengt því kl hvað ég er venjulega að fara heim. Anyway. Vonandi get ég látið álögin ganga og farið að taka þátt í gleðinni. Ætli ég nýti ekki bara tímann í jólafríinu til að reyna að lenda í hressilegu hversdagsævintýri.

Prófatörn

Wed, 24 Nov 2010 15:08:54 GMT

Nú er próftörnin að byrja og gamlar tilfinningar koma til baka. Nú fyrst, þegar ég hef engan tíma, og má alls ekki vera að neinu, finn ég fyrir sjúklegri þörf fyrir að gera, ja eiginlega allt annað en að læra. Aldrei áður hefur mér fundist jafn mikilvægt að fara yfir kvittanir og koma bókhaldinu hjá mér í þokkalegt form. Helst últra skipulagt form. Klæjar alveg að laga það. Og myndaalbúm. Langar rosalega mikið að taka alltar þessar stöku ljósmyndir og skella í myndaalbúm. Og blómin. Ég sem ætlaði að umpotta eftir síðustu prófatörn. Fullt af blómum sem halda ekki jafnvægi vegna þess hve lítill potturinn er miðað við plöntuna sjálfa. Ég ætla að lofa mér að gera þetta eftir prófin. Held samt að ég nenni því ekki þá, því þá verð ég komin í Frííí :-) Dæs, flókið líf!

Áhættutaka

Mon, 27 Sep 2010 22:24:06 GMT

Í fyrsta skipti í mörg ár gerði ég vitleysu í þvottahúsinu. Nú ég var að setja í vél. Ljóst. Svo er þarna dökkfjólublár trefill. Hann passar eiginlega ekki við neitt sem er eftir af þvotti þannig að mér datt í hug að leyfa honum bara að fljóta með. Ég skoðaði miðann en sá að hann mátti bara fara á handwash. "Ehh.. hvað er það versta sem getur gerst? Ef hann skemmist þá er það í lagi, mér er svosem sama um þennan trefil.." hugsaði ég. En viti menn, þetta átti eftir að koma í bakið á mér því jú, það versta sem hefði getað gerst var auðvitað, það sem þið eruð örugglega búin að fatta nú þegar að hafi gerst: jú hann litaði ALLT sem var í vélinni.
Fokking trefill. Það er eins og hann hafi verið að hefna sín á mér fyrir að vera tilbúin að henda honum í vél þótt hann mætti það ekki. "Já er þér sama um mig? aha sjáum til með það.. muhahaha"
Meðan ég týndi hverja flíkina á fætur annarri út úr vélinni, í allt öðrum litum en ég hafði skilið við þær stuttu áður, fór ég að læra að meta þessa nýju breytingu á fataskápnum. Það er ágætis tilbreyting að lita fötin svona öðruvísi stundum. Héðan í frá ætla ég að fara í svona rússneska rúllettu öðru hvoru og leyfa hlutum með hugsanlega ótraustrum litum að fljóta með og sjá svo afraksturinn. mikil litadýrð var þetta, get ég sagt ykkur, en auðvitað allt með fjólubláum blæ. Næst... uuu... blátt.

Kristalsöfnun

Wed, 09 Jun 2010 16:00:31 GMT

Samkvæmt heimildum Morgunblaðsins eru Heidi Montag og Spencer Pratt að skilja. Segir svo í fréttinni: "Öllum sem fylgjast með the Hills ætti að vera ljóst að þróunin í skapferli Spencer hefur átt stóran hlut að máli en hann varð skyndilega afar meinfýsinn við skyldmenni sín og fólkið í kringum sig í sama mund og honum ágerðist söfnunarárátta fyrir kristöllum."
Þessi litli stúfur þykir mér sérstaklega skemmtilegur. Sérstaklega vegna þess að Pratt er raunverulegur og The Hills eru raunveruleikasjónvarp. Það að hafa söfnunaráráttu fyrir kristöllum er meira eins og illmennið í sápuóperu.
og linkur á greinina fyrir áhugasama: http://mbl.is/mm/folk/frettir/2010/06/09/heidi_og_spencer_skilja/

Persónulegt?

Mon, 07 Jun 2010 13:14:07 GMT

Ég lendi oft í fyndnum aðstæðum þar sem ég slasa mig og fá sögunar af atvikinum fólk oft til að hlæja að óförum mínum. Það er þó einn hópur sem aldrei hlær, alveg sama hvernig ég segi frá. Það eru læknar. Ég hef alltaf furðað mig á þessu. Þetta á líka við um það þegar maður verður alveg rosalega asnalega veikur, þ.e. þegar einkennin koma fram á einhvern broslegan hátt, þá horfa þeir alvarlegir á mann og hlusta í stað þess að hlæja. Ég hef alltaf haldið að læknar væru hugsanlega móðgaðir að ég skuli gera lítið úr lifibrauði þeirra en í raun og veru er maður kannski helst að reyna að "brjóta ísinn" fyrst maður er að tala um svona persónulega hluti við ókunnuga. Þetta hélt ég allt fram að því að ég horfði á Grays Anatomy þátt um daginn. Fjallaði hann um rosalega feitan mann sem þurfti aðstoð læknanna. Áður en sjúklingurinn kom var brýnt fyrir nemunum að muna sínar siðareglur, þ.á.m. virðingu fyrir sjúklingi. Þeim var sérstaklega bannað að hlæja að honum eða sýna nokkur svipbrigði, annars væru þau fallin. Og svo kom sjúklingurinn. Akfeitur og reitti af sér nokkra góða en aðra svosem sæmilega brandara og þá sérstaklega um holdarfar sitt. Læknarnir ungu þurftu að hafa sig alla í frammi við að hlæja ekki. Og þá var hann þarna aftur. Fýlusvipurinn sem ég hafði svo oft séð í hinum ýmsu heimsóknum mínum á slysó og til heimilislæknisins. Þetta er greinilega ekki neitt persónulegt. Heldur frekar einmitt faglega ópersónulegt.

SATC2

Fri, 04 Jun 2010 11:01:20 GMT

vá nú er svo langt síðan að ég hef skrifað hérna að ég var búin að gleyma notendanafninu mínu og þurfti að gera nokkrar tilraunir til að opna síðuna. En það hófst. Enda varð hreinlega að tjá mig um myndina sem ég sá í gær, Sex and the City 2! Myndin var heilir 3 tímar og ég skemmti mér dásamlega. Eftir myndina var ég orðlaus. Þrátt fyrir að myndina mætti sannarlega skilgreina sem 3 tíma auglýsingu þá var þetta flottasta auglýsing ever. Nú dauðlangar mig að flytja til New York og vinna við eitthvað fabulous og eyða öllum mínum pening í tískufatnað. God. Það kemur mér ekki á óvart að fötin í myndinni hafi kostað 2 milljarða eða hvað það var. I loves it.

Árshátíð - hátíð ársins?

Sat, 13 Mar 2010 11:36:54 GMT

Í gær var árshátíð HR og ég mætti að sjálfsögðu upp dressuð. Ég sat við Gospel borðið og það var frábært. Ég ákvað að njóta fljótandi veiga í takmörkuðu magni og eftir því sem leið á kvöldið urðu gestirnir ölvaðari. Einmitt vegna lítillar drykkju minnar tók ég eftir því að þessir prúðu skólapiltar sem maður sér á göngunum urðu sífellt ágengari og að lokum var maður farinn að haga sér eins og leikmaður í Zombie leik þar sem uppvakningar koma arkandi með hendurnar útréttar, leitandi að holdi. Einn kom meira að segja í tilhlaupi með stútinn á undan sér. Eða kannski ætti ég að segja ginið, því munnurinn á honum var glenntur upp og tungað barðist um eins og ormur uppi í honum. Minnti þetta einna helst á vitsugu úr Harry Potter.
Já meiriháttar óhugnarlegt kvöld, en sem betur fer var ég vel varin af mínum frábæru herramönnum og gat flúið í arma þeirra frænda, og unni ég því mjög.
Nú svo má ekki gleyma því að ég gifti mig í Elvis kapellu, en þetta var mormóskt hjónaband svo ekki sé meira sagt, en engu að síður guði mjög þóknanlegt. Giftingarskírteini var meira að segja gefið út.

anyway.. takk fyrir mig yndislegi Gospel kór og þið hin 650 sem komuð á hátíð ársins.

Hrakfalladagur

Thu, 04 Mar 2010 18:15:51 GMT

Dagurinn í dag er búinn að vera sannkallaður hrakfalladagur. Eða kannski bara pirru-dagur. Ég fór í hádeginu á Vegamót en meðan ég beið í bílastæði í bílastæðahúsi kom eldri kona á stærðarinnar Toyota Cruiser ferlíki og ætlar að leggja við hliðina á mér. Og hún tekur skarpa beygju, en þó ekki nægilega því hún endar á bílnum mínum og mokar speglinum í hring! Svo varð ég batteríslaus á símanum. Þegar ég hitti Töru tók ég þó gleði mína á ný. Svo eftir skóla kem ég heim og ákveð að bíða með að fara með hundana fyrst það var smá mistur, því ég nenni ekki að bleyta þá. Þegar stytti upp hljóp ég af stað með þær en ekki fór betur en svo að á miðri leið kom hellidemba og ég varð rennandi blaut og hundarnir, ja, hundblautir hreinlega. Þetta er þó ekki nóg til að draga úr mér dampinn. Aftur á móti er dagurinn hvergi nærri búinn og nóttin ung þannig að ég bíð bara og sé til.

Aulahrollur/Skólahrollur

Mon, 22 Feb 2010 21:23:21 GMT

Ég verð að viðurkenna að ég er að fá vægan aulahroll yfir öllum örnefnunum í nýja HR. Td. heita stofunar Fönix og Síríus oflofl. Fyrir utan auðvitað að deildirnar heita eftir stjörnum. Sem væri svo sem allt í lagi eitt og sér en þetta er að gera útaf við mig. Svo má ekki gleyma að gangurinn á milli deildanna tveggja, Mars og Venus, heitir Jörð. Æ ég veit ekki. Ég er kannski of mikil gelja fyrir þetta.
Nú svo er það trompið. Ég veit ekki hvernig það fékkst í gegn en húsið stendur við hinn ný-nefnda Menntaveg. Það hljómar óneitanlega skemmtilega fyrir staðsetningu skóla, auk þess sem nemendur gætu sagst vera að ganga menntaveginn á leið þeirra í skólann og fleiri orðabrandara. Veit ekki hvað þetta er, ég er bara ekki að meika þetta. Ég fíla mikið frekar Ah-2h-safn eða 235a.
Kannski kemur þetta samt til með að vaxa á mann. Hver veit. Enda flytur mín deild ekki fyrr en í haust.

Vinstri akrein

Fri, 19 Feb 2010 16:35:20 GMT

Um daginn sá ég stuttan psitil í blaðinu. Snérist hann um umferðaröryggi og skrifaður af að mig minnir lögreglumanni. Vitnaði hann í einhverja tiltekna grein laga og sagði að út frá henni mætti lesa að í mikilli umferð ætti að nýta allar akreinar. HAh! Þarna sjáiði það. Þegar umferðin stendur sem hæst á ég alveg jafn mikinn rétt og þið þarna pungar að keyra á vinstri akrein. Hún er ekki eingöngu fyrir karlmenn sem þeytast um langt yfir hámarkshraða, heldur líka mig!
Héðan í frá mun ég keyra örugg á vistri akrein, henti það mér, þó svo að einhver ökusóðinn reyni enn einu sinni að þvinga mig af akreininni með því að keyra í rassgatinu á mér með háu ljósin á. Ég gef ekkert eftir í þessum efnum frá deginum í dag.

kveðja fyllt réttmætri reiði.

Avatar

Fri, 05 Feb 2010 15:24:39 GMT

Í gær fórum við 3 ættliðir kvenskörungra í kvikmyndahús. Ég kíkti á netinu hvort hún væri ekki alveg örugglega í sýningu og jú það var hún. sýnd kl 20 og 21 á einhverjum öðrum stað. Ekki fór nú betur en svo að klukkan var orðin hálf átta þannig að við þrykktumst í snatri út í bíl og brunuðum heim til ömmu til að sækja hana. Svo mikið lá á að Dagný ætlaði bara að flauta og láta hana koma út í stað þess að sækja hana frá dyrunum. Því næst var brunað í Laugarásbíó og svo hlupið að miðasölunni, meira að segja með smávægilegum troðningi, til þess eins að fá að vita að myndin var ekki sýnd fyrr en kl 21.. Okey. Ég tók þessi mistök á mig enda getur þetta komið fyrir besta fólk. klukkan var ekki nema 20 mín í átta en engu að síður voru bíófararnir svo stressaðir um að fá sæti að það var ákveðið að bíða í bíóhúsinu í stað þess að fara heim í smá stund. (sem er þó ekki nema 1 km frá) Bíða semsagt í 1. klst og 20 mín. En jáá þessi tími leið hægt og við sátum fjórar í litlum sófa, svo þröngum að þegar ein stóð upp úr honum duttu hinar úr honum í leiðinni. Við fylgdumst trekktar með þegar sætiskeppinautar okkar fóru að tínast inn og var haft á orði hversu snjallt það hafði verið að bíða frekar en að fara aftur heim. Þegar við tókum eftir því að aðal keppinautar okkur höfðu bjór í dósum meðferðis var grínast (en þó sennilega ekki nema að hálfu leyti) að við ættum kannski að klaga þá .. svo mikil var samkeppnin...
Anyway. Ég hef aldrei farið í svona 3-d bíó áður. Svakalega klikkað eitthvað. Mig langar samt að segja að ég fékk pínu aulahroll yfir öllu fólkinu sem sat spennt með gleraugun að vopni og beið eftir myndinni. En ég gleymdi því fljótt þegar ég sá hvað þetta er geeeeeeðveikt. svakaleg tækni!
Ég er með kenningu um að allt þetta fólk sem segjist vera orðið þunglynt eftir Avatar, sé ekki þunglynt útaf söguþræðingum, heldur vegna þess hve venjuleg sjónvörp hafa nú fallið í verði. Maður er næstum búinn að láta hafa sig að fífli, horfandi á þessu 2-dimentional sjónvörp út í eitt.
Mig langar þó að taka fram, og ég er sennilega ekki ein um þetta, að ég varð alveg bullandi sjóveik á köflum af þessu 3-D..

Um myndina sjálfa hef ég aðeins eit að segja: Vááá hvað ofurstinn var fáránlega vondur. Hann hafði allt sem illmenni hefur til að skarta. Ör, hvítt hár, of massaður miðað við aldur, siðblindur og hvað fleira, jú það sem sker að lokum úr því hvort hann sé bara venjulegur vondur eða sannkallað illþyrmi: Svo gott sem ódrepandi..

Spjallsíður

Tue, 02 Feb 2010 22:57:32 GMT

Í dag var ég í hópavinnu og barst talið að því hve furðulegar umræðu eiga sér oft stað á hinum ýmsu spjallsíðum. Iðulega er þarna einhver sem kemur með saklausa spurningu eða auglýsingu t.d. um að selja hund, og er þessi manneskja jafnharðan skotin í kaf með persónulegum aðdróttunum og nafngreiningum með.
EN það er ekki það sem ég ætla að fjalla um núna. Ég minntist þess hýr þegar doktor.is (minnir mig) var með unglingaspjallið hvadermalid.is. Þar gátu feimnir unglingar stillt fram spurningum bak við nafnleynd og voru sumar hverjar ansi skrautlegar. Í dag rakst ég á svo innilega skemmtilegan þráð á er.is að ég ætlaði ekki að verða eldri. Var hann í stuttu máli eftirfarandi:

G:

Að þvinga fram hægðir
Ég er í þannig vinnu að ég get ekki farið á klóið í 5 klst. Hvað get ég gert til að kalla fram hægðir á ákv. tíma, til dæmis áður en ég fer í vinnuna, til að koma í veg fyrir slysi?

A: (svar)
Halda í þér þar til þú kemur heim?

G:
stundum er það ekki hægt...

C: (svar)
Það ætti að vera hægt, nema þú sért með e-s konar vandamál í gangi tengd hægðum.

X: (svar)
Veistu hvað það er vont að þurfa að kúka í langan tíma?
Maður getur svosem haldið því inni en það er viðbjóðslega óþægilegt:(

A: (svar)
Óþægilegra en að þvinga fram hægðir?

oh ho ho hvað þetta er yndislega fáránlegt samtal.. ég elska allt þetta fólk sem kommentaði þarna.
Ég legg til að hvadermalid.is verði tekið upp að nýju svo ég geti aftur farið að veltast um af hlátri yfir því sem fólki dettur í hug að skrifa